Column: Trots om Bosschenaar te zijn (2)
2 juni 2011 om 00:03
Het is 6 mei 2011, tien minuten na het eindsignaal van de wedstrijd tegen Almere City. Ik loop als een opgeluchte supporter terug naar de auto. Hetgeen ik het hele seizoen in heb geloofd is dan toch bereikt: de Play-Offs om promotie naar de Eredivisie.
Waar velen de moed al op hadden gegeven, bleef de rest geloven in het toetje aan het eind van het reguliere seizoen.
Met als tegenstander de Eagles stonden er twee spannende wedstrijden op het programma. Wedstrijden waarnaar je, zoals eerder gezegd, het hele seizoen uitkijkt. De wedstrijden die er echt nog om gaan. Vol met spanning. Het eerste half uur van het thuisduel was dan ook zenuwslopend. De jongens leken wel bang te zijn voor de mannen uit Deventer. Maar het terughoudende spel werd in de tweede helft om gezet in opportunistisch en aanvallend voetbal, zoals we normaal gesproken gewend zijn van Fons en zijn mannen. Met een steeds beter renderende voorhoede van vier wordt kans op kans gecreëerd. Uiteindelijk was een klein beetje hulp van een Go Ahead-verdediger nodig om het bevrijdende doelpunt te maken. Daarmee werd de uitgangspositie draaglijker gemaakt voor de zware uitwedstrijd in de Adelaarshorst.
In een ‘heksenketel’, zoals iedereen vooraf verwacht had, wisten onze mannen stand te houden. Maar de verwachtingen werden niet waargemaakt: het stadion in Deventer was bij lange na niet uitverkocht. De pret onder de Bosschenaar leek er zeker niet onder te lijden. Het uitvak was goed gevuld en het feestje werd dan ook uitbundig gevierd, met zelfs een polonaise in het vak. Dit natuurlijk naar aanleiding van een goeie wedstrijd van de FC. Geweldig om te zien hoe Peters één van zijn betere maatjes Van der Biezen totaal in de tang had. Ook Van Buuren, die niet zijn beste seizoen achter de rug heeft, had de altijd dreigende Luis Pedro in zijn borstzakje. Ongelofelijk hoe Mohamed El Makrini zijn kans gepakt heeft. Bijna een heel seizoen op de bank zittende met af en toe een invalbeurtje en dan als je de kans krijgt die ook met beide handen aangrijpen. Opeens leek alles te kloppen. Het hele seizoen door hebben we veel momenten van pech gekend. Wat natuurlijk onder de supporters tot onvrede leidde. Maar ineens wilde bijna alles lukken. De ontwikkeling van Verbeek en Van Moorsel verloopt stormachtig. Het is geweldig om te zien hoe die jongens zichzelf belangrijk maken. Onder andere door het enige doelpunt in de thuiswedstrijd te maken en een belangrijk uitdoelpunt in Deventer.
Ik beken eerlijk dat ik vanaf het debuut van Paco mijn twijfels had bij zijn fysieke gesteldheid. Maar die jongen is nu gewoon werkelijk waar niet meer van de bal te krijgen! Ook kopduels weet hij bijna allemaal te winnen van zijn directe tegenstanders. Een jongen waaraan we als club nog een leuk zakcentje kunnen verdienen, lijkt mij. Al zou ik het zeker betreuren wanneer hij de club verlaat. Dit geldt ook voor Danny, die een vreselijke tijd achter de rug heeft gehad met het overlijden van zijn moeder. Maar hij heeft zijn verdriet en frustraties in de wedstrijden van de FC eruit kunnen gooien door belangrijk te zijn voor de ploeg. Zijn doelpunt thuis tegen de Eagles (officieel op naam van Droste) hielp het team aan een perfecte uitslag om daarmee de return goed te kunnen afwerken.
Ook het centrale duo heeft zich gevormd. De eerste seizoenshelft stond Theo Lucius naast Peters in de defensie. Over dat duo waren flink wat meningsverschillen. Iedere supporter hoopte erop dat Theo een slot op de deur zou zijn. Maar tegen een spits als Seuntjens (onze nieuwe puntspeler) heeft hij zich overduidelijk niet staande kunnen houden. Voor de ervaring denk ik dat Lucius een belangrijke pion had kunnen zijn in het team, maar hij is zeker geen centrale verdediger. Het was duidelijk dat Fons hem graag in zijn ploeg wilde behouden en dan was achterin eigenlijk de enige optie. Maar op één van de belangrijkste momenten van het seizoen heeft Theo niet zijn ervaring kunnen overdragen naar de rest van de selectie. Door zijn blessure en de goeie prestaties van El Makrini kon hij plaatsnemen op de bank. En Tim ook Hofstede heeft zichzelf dusdanig doorontwikkeld dat hij inmiddels een vaste waarde is in het Bossche team.
Met het bereiken van de tweede ronde van de Play-Offs is er ook een ban gebroken. Sinds het nieuwe Play-Off systeem had de FC nog nooit de volgende ronde bereikt. Wél zijn we één keer bij de eerste vijf gekomen maar ook toen is het niet gelukt om de volgende ronde te bereiken. Vooraf was duidelijk; het zou een zeer lastig karwei gaan worden om de finaleronde voor het eerst te gaan bereiken. We kregen immers een ploeg tegen die duidelijk in een goeie vorm verkeerde. Toch knap hoe je dan in de thuiswedstrijd op wilskracht en combinatiespel een redelijke partij op de mat weet te leggen. Met opnieuw een geweldige Paco van Moorsel als leider van de voorste vier, waar Excelsior-trainer Pastoor zo bang voor was. Maar door twee momentjes van onoplettendheid geef je een geweldige 3-1 voorsprong helemaal uit handen. We konden nog van geluk spreken dat Excelsior niet doordrukte naar een overwinning, want dat had perfect bij dit seizoen gepast. Toch is het weer geweldig om te zien hoe alle supporters met het volste vertrouwen afreizen naar Rotterdam en zelfs de spelersbus uitzwaaiden. Het heeft alleen niet zo mooi mogen zijn als waar iedere supporter op hoopte. Een finale tegen rivaal Helmond. Een bewogen seizoen wordt afgesloten met veel onduidelijkheden op het gebied van spelerscontracten. Het is weer aan Fred van der Hoorn om creatief te zijn en te proberen spelers als Vorthoren, De Ruiter en El Makrini te behouden voor de club. Spelers waarvan gezegd moet worden dat ze zichzelf de laatste tijd geweldig hebben laten zien. Ik ben benieuwd hoe het nieuwe seizoen gaat lopen. Eén ding is zeker: IK KIJK ER ALWEER NAAR UIT!!
Bron: FCDBFans.nl / FC d'n Sjos